Speuren

Door Anita Jurgens - 23 mei 2013

Sinds een paar maanden speuren mijn man en ik met onze twee honden. Dat doen we onder leiding van een deskundige trainer. Het gaat ongeveer zo. Je laat je hond ruiken aan een lapje wat de lucht draagt van een zogenaamde boef en de boef verstopt zich. Je geeft je hond de opdracht “zoek” en je hond volgt het spoor van de boef.Het lijkt misschien makkelijk want we weten natuurlijk allemaal dat een hond goed ruiken kan, maar er komt toch wel het een en ander bij kijken om een hond het spoor te laten volgen dat jij hem wilt laten volgen. Er zijn namelijk altijd andere sporen die ook interessant zijn. Sporen van konijnen en muizen of sporen van andere honden. Afleiding genoeg. Het is de kunst om aan je hond te zien, dat hij nog bezig is met het goede spoor.

 

Ik train met Siefra onze Drentse Partijshond  en ik kan u verzekeren dat ze een sterke hond is!

Een hond die speurt moet voorop lopen aan een strakke lijn. De hond trekt dus. Ik ben zestig jaar, niet zo groot en nog net geen zestig kilo. Ik hol achter mijn hond aan, struikelend en takken vermijdend die dreigen in mijn gezicht te slaan.

“Mijn hond volgt een spoor “, roep ik als ik mensen met stomme verbazing naar me zie kijken. De  hondenbezitters onder hen begrijpen het en roepen hun honden terug, maar wat de niet-hondenbezitters denken weet ik niet.

Soms gaat het mis. Dan stopt Siefra en gaat rondjes lopen tot ze het spoor weer te pakken heeft. Soms denk ik dat ze op het spoor zit, maar dan heeft ze mijn man met onze andere hond gezien en gaat ze daar op af.  Dan zet ik haar weer op het spoor.  Soms weet ze het helemaal niet meer en gaat ze er bij zitten. Dan loop ik terug en ook dan zet  ik haar weer op het spoor. Maar soms weet ik het ook niet meer…..

Tijdens de training van vandaag is er een moment dat ik denk dat Siefra de verkeerde kant op gaat en ik stuur haar de goede kant op, rechtsaf en niet rechtdoor zoals zij lijkt te willen.  Vervolgens raken we het spoor helemaal kwijt. Ik wil het opgeven maar de trainer weet niet van ophouden en moedigt mij aan het spoor weer op te pakken. Terug gaan naar het punt tot waar het goed is gegaan en letten op de signalen  van je hond! En ja hoor op het punt waarop ik het van haar heb overgenomen  neemt ze de speurhouding weer aan en sleurt ze me weer mee in de richting die ze al had willen gaan en nog geen vijf minuten later vinden we onze boef. Beginnersfoutje zullen we maar denken. Of hoort het bij mijn karakter?

 

Ik leid liever dan dat ik geleid wordt. Dat weet ik, maar ik laat me wel leiden door iemand die ik vertrouw. Laat ik me leiden door God? Lang niet altijd! God is toch te vertrouwen? Heeft mijn weifeling in mijn vertrouwen op God dan iets te maken met het gegeven dat ik God na al die jaren nog steeds niet goed genoeg ken en moet ik misschien meer letten op de kleine signalen……

 

 

Anita.

Spreekrooster

Geen activiteiten gevonden