In de regen op de fiets

Ster inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactiefSter inactief
 

 Door Anita Jurgens - 29 januari 2013

Het regent, het waait en het is koud. Ik heb er geen last van want ik zit in de auto en wacht op mijn oppaskind die straks uit school zal komen en dan rijden we naar huis. Daarna volgen de drukste uurtjes van de dag, oppaskinderen die samen spelen, kibbelen, limonade omgooien, door ouders opgehaald worden en tussen alles door mij van alles willen vertellen…..

 

Dan zie ik door mijn autoruit die nat is van de regendruppels een moeder aankomen op de fiets, met voorop een kind en achterop een kind. Ik herken iets in haar gezichtsuitdrukking.  Ik herken rust. Dat zet me aan het denken. Waarom heeft deze moeder rust over zich als ze in de regen tegen de wind in moet trappen op een volgeladen fiets! Dan weet ik het. De herinnering is gebonden aan de tijd dat mijn kinderen klein waren en ook ik genoot van de nabijheid van mijn kinderen als we samen op de fiets zaten. Het kleine ruggetje van het kind in het stoeltje aan mijn stuur vertederde me altijd en het gebabbel van het kind achterop was rustgevend. Een moment waarop je als ouder de controle hebt zonder dat je daar veel moeite voor hoeft te doen want je kinderen kunnen geen kant op en willen ook niet weg. Nog even rust voor thuis de chaos losbarst.

Dan gaan mijn gedachten naar mijn relatie met God. Zit ik bij Hem achterop de fiets of heeft Hij er zijn handen vol aan om mij in bedwang te houden?

Het is soms het een en soms het andere is mijn conclusie. Maar ik wil vaker bij Hem achterop de fiets omdat ik weet dat we daar beiden van genieten…...

Anita.

Spreekrooster

Geen activiteiten gevonden